Secundaire arbeidsvoorwaarden: het verschil tussen twee gelijke aanbiedingen

Twee aanbiedingen, hetzelfde salaris. De kandidaat kiest voor de ander. Meestal niet om het geld, maar om iets wat jij ook had kunnen bieden en niet had opgeschreven.

Je hebt een goede kandidaat. Het salaris is in orde, het gesprek liep prettig, het aanbod ligt er. En dan kiest hij voor de andere werkgever, voor hetzelfde bedrag. Als je vraagt waarom, hoor je iets als: daar kon ik twee dagen thuis werken, of daar zat een opleiding bij.

Waarom "goede secundaire arbeidsvoorwaarden" niets zegt

De zin staat in bijna elke vacature. Elke lezer vult er iets anders bij in, en de meesten vullen er niets bij in. Het salaris is het toegangskaartje: daarmee kom je in de overweging. Wat daarna beslist, zijn de dingen die het dagelijks leven van iemand veranderen. Die zijn concreet, of ze bestaan niet.

Wat kantoorprofessionals echt afwegen

Uit onze gesprekken met kandidaten komt steeds dezelfde korte lijst. Niet omdat het bijzondere dingen zijn, maar omdat ze elke week voelbaar zijn.

• Hybride werken, met een getal erbij. "Hybride" zegt niets; "twee vaste kantoordagen, de rest kies je zelf" wel.
• Werktijden die te combineren zijn met een leven. Een dag van 8 tot 17 of van 7.30 tot 16.30, en of dat bespreekbaar is.
• Een opleidingsbudget mét tijd. Een bedrag zonder uren is een bedrag dat niemand gebruikt.
• Een pensioenregeling die je kunt uitleggen in twee zinnen. Wie hem niet begrijpt, telt hem niet mee.
• Verlof boven het wettelijke minimum, en wat er gebeurt als iemand het niet opneemt.
• Reiskosten en een thuiswerkvergoeding die overeenkomen met wat het echt kost.
• Een dertiende maand, een bonus of winstdeling: en dan vooral of die zeker is of afhankelijk.

Wat opvalt: een auto van de zaak staat zelden bovenaan, behalve bij buitendienstfuncties. En de tafeltennistafel staat nergens.

Zet het in de vacature, met een getal

Kies de drie voorwaarden die bij jou het sterkst zijn en schrijf ze op zoals je ze in een gesprek zou zeggen. "36 uur in vier dagen kan." "Opleidingsbudget van een vast bedrag per jaar, en de uren daarvoor krijg je erbij." "Twee dagen thuis, de rest op kantoor in het centrum." Dat leest een kandidaat, en daar rekent hij mee. Hoe je de rest van de tekst opbouwt staat in een vacaturetekst die werkt.

Is een voorwaarde bij jou niet sterk, laat hem dan weg. Een matige regeling die groots wordt aangekondigd, kost je vertrouwen in het eerste gesprek.

Waarom dit ook over blijven gaat

Dezelfde lijst bepaalt of iemand na een jaar nog zit. Wie bij het aannemen concreet is over thuiswerken, opleiding en werktijden, hoeft daar in maand zes geen ongemakkelijk gesprek over te voeren. Wat verloop kost, staat in verloop is duurder dan werven.

Wat wij doen

In het intakegesprek vragen wij naar de voorwaarden, en wij vragen door tot ze concreet zijn. Niet om je vacature op te leuken, maar omdat wij anders niet kunnen vertellen wat een kandidaat bij jou krijgt. Staat er iets in de lijst hierboven dat jij biedt en nergens hebt opgeschreven? Dan is dat waarschijnlijk je beste wervingsargument.

Dit artikel hoort bij Werving & Selectie. Daar staat hoe wij dit in de praktijk aanpakken.